Geboorte fotografie Jan

Bijgewerkt: 19 nov 2019

Op 10 mei plaats ik een portfolio oproep op Facebook voor geboortefotografie. Ik vermeld hierbij dat het niet gewenst is als je bent uitgerekend in de maanden mei/ juni (wegens super volle agenda). Marieke plaats een opmerking “ ah jammer ik kan ieder moment bevallen” onder het bericht. Waarbij ik haar terug stuur, je kan altijd een berichtje sturen als het zover is en wie weet komt het dan wel goed uit.


Het was inmiddels zaterdag 18 mei. Een vol geplande week met allemaal toffe opdrachten. In de ochtend en in de middag stonden er nog familiereportages gepland. En aan het einde van de middag om 17.53 uur krijg ik een berichtje van Marieke; de vliezen zijn gebroken en de weeën komen nu flink door. We zijn onderweg naar het ziekenhuis! Ik deed nog een berichtje terug; hoeveel ontsluiting heb je? Maar ik kreeg geen reactie meer. Snel heb ik mijn spullen gepakt, snel wat gegeten en op naar het Admiraal de Ruyter ziekenhuis in Goes.



Om 19.00 uur ben ik aangekomen in het ziekenhuis. Ik kom een verloskundige tegen in de gang en ik vertel waar ik voor kom. De verloskundige verteld mij dat Marieke inmiddels 5 centimeter ontsluiting heeft. Ze zei wacht hier maar even, dan vraag ik even aan de ouders of je al welkom bent in de kamer. 10 minuten later kwam Marieke haar schoonmoeder mij ophalen, ik mocht al mee naar de kamer. Aangekomen in de kamer had Marieke al flinke weeën. Ik heb mij netjes voorgesteld aan haar partner Niels en aan haar moeder. Marieke zelf heb ik even met rust gelaten, omdat zij het behoorlijk zwaar had.




Om 20.30 uur kwam de verloskundige een kijkje nemen hoever de ontsluiting gevorderd was. Het ging allemaal zo snel! Nu al 9 centimeter. Alles werd in gereedheid gebracht. De kleertjes werden al gepakt (de moeder van Marieke was snel opzoek naar een kleding setje tussen 15 andere setjes in de luiertas) en werd al samen met 2 warme kruiken in het bedje van de baby gelegd. Allemaal voorbereidingen die het idee gaven dat het niet zo lang meer zou gaan duren. Niet wetende dat de laatste centimeter nog dik 3 uren ging duren. Rond 00.00 uur was dan toch het laatste randje weg en Marieke mocht gaan persen.



Dit leek haar makkelijker af te gaan dan de gewone weeën. Ze kreeg langere pauzes en wist de weeën goed op te vangen. Tussen de weeën door keek Marieke voor het eerst in de kamer rond. Ze ontdekte ineens mijn aanwezigheid, terwijl ik al ongeveer 5 uur bij haar in de kamer was. Ineens; hey Monique! Ik zei; hey Marieke ik zal mij straks even aan je voorstellen. Het was even een hilarisch moment!


Rond 02.00 uur werd toch maar even de gynaecoloog gevraagd om mee te kijken, omdat Marieke nu al zo’n 2 uren aan het persen was. Met de baby ging alles nog prima, maar Marieke raakte nu aardig uitgeput. Marieke wou super graag een natuurlijke bevalling, waardoor ze van de gynaecoloog nog een kwartier de tijd kreeg om het hoofdje voorbij de bekken te persen. Er werd een infuus aangelegd met een weeën opwekkend middel, die net dat extra zetje kon gaan geven. Als het Marieke zou lukken het hoofdje voorbij de bekken te krijgen, dan kon de gynaecoloog met behulp van de vacuümpomp de baby te wereld helpen.



Helaas kreeg Marieke het niet voor elkaar, ze heeft al haar krachten nog gegeven maar het lukte maar niet. Ze kon niet meer en om 2.30 uur nam de gynaecoloog het besluit om een (spoed) keizersnede te gaan doen.




Omdat er een spoed keizersnede ging plaats vinden mocht ik helaas niet mee naar de OK. Wat natuurlijk ontzettend jammer was, maar ik had dit voor geen goud willen missen. Wat een ervaring! Zo bijzonder! Echt, dit was echt een mooi hoogte punt in mijn fotografie belevenissen. Alsof ik het al jaren deed, alsof je thuis komt. Dit wil ik vaker doen!


Van Marieke kreeg ik de volgende ochtend nog een berichtje! Zo leuk! Ze zijn op zondag 19 mei ouders geworden van een zeer “grote” gezonde zoon genaamd Jan. Natuurlijk bevallen had achteraf niet gekund omdat Jan veel te groot was. De gynaecoloog had laten weten dat het nooit had gepast.



Blog bevalling van Jan (geschreven door Marieke)

Vrijdag avond 17 mei ben ik voor de 2e keer gestript bij de verloskundige. Ze willen de zwangerschap niet te lang meer laten duren omdat ik heel erg veel vocht vast houd en mijn bloeddruk stijgt langzaam. Hopelijk gebeurd er na deze 2e keer strippen wel wat. Ik zit inmiddels op 3 cm ontsluiting, die heb ik cadeau gekregen zonder enige kramp. Ik ga licht gespannen naar huis in de hoop dat er vannacht wat gaat gebeuren. Ik kan namelijk niet wachten om ons kindje te gaan ontmoeten na een heel lang ivf traject. Helaas word ik de volgende ochtend wakker zonder dat ik iets van verandering kan voelen. Ik spreek af met een vriendin en we maken nog een heerlijke wandeling aan het strand met de honden en kijken een film. Zij is net 15 minuten de deur uit als ik tegen mijn man zeg dat ik in mijn pyjama op de bank even ga rusten, stel je voor dat er vanavond iets gaat gebeuren dan heb ik in ieder geval nog wat rust kunnen pakken. Mijn man maakt zich klaar om het toilet te gaan schilderen.


Het is nu 18 mei 16:15 uur. Ik ga op de bank zitten en laat mij op mijn zij vallen, meteen voel ik een doffe plop in mijn buik, ik roep naar mijn man…. Uuhhmm schat ik denk dat mijn vliezen zijn gebroken. Hij vraagt weet je het zeker, ik ga recht op zitten en net als in de film gutst er een zee aan vocht over de bank en vloer….. uuhhhmm ja ik weet het vrijwel zeker. Mijn man belt ijsberend door het huis de verloskundige en die vraagt of het vruchtwater helder is. Wij denken zelf van niet omdat het licht groenig lijkt maar het is moeilijk te beoordelen. De verloskundige laat weten onze kant op te komen . Meteen komen de weeën door, en ik ga onder de douche staan om deze op te vangen. Mijn man is beneden het vruchtwater aan het opruimen. Na een kwartier onder de douche trek ik schone kleren aan, na ja weer een soort pyjama want ik pas eigenlijk niets anders meer. En ik ga weer beneden op de bank zitten en ja hoor weer een zee aan vruchtwater, zoveel ik begrijp gewoon niet waar het vandaan komt, ik sta op en direct begint mijn man weer met opruimen. Op dit moment blijft het vruchtwater lopen dus mijn man loopt met de dweil achter mij aan terwijl ik me weer onder de douche trek. Inmiddels is het 17:00 uur en de verloskundige stapt binnen. Ik droog me af en we gaan richting het bed. Ze toucheert mij om te zien op hoeveel ontsluiting ik zit, 4 cm nu, zij komt ook tot de conclusie dat ik meconiumhoudend vruchtwater heb. Ik word doorgestuurd naar het ziekenhuis om mij over te dragen aan de gynaecoloog. De verloskundige vertrekt alvast en zorgt ervoor dat zij klaar staat met een rolstoel bij het ziekenhuis. Mijn man belt mijn moeder die natuurlijk niet bereikbaar is….. handig met een dochter die op klappen staat en zijn moeder. Beide zullen aanwezig zijn bij de bevalling.


Sinds het toucheren zijn de weeën echt heel hevig en er lijken vrijwel geen pauzes in te zitten. Ik loop al puffend naar de auto in de hoop dat niemand me ziet (verhalen gaan snel op een dorpje). Mijn oude werkgever rijd net op dat moment voorbij met de scooter, hij stopt kijkt me aan en roept ja echt is het begonnen? waarop ik nog net ja kan knikken en mij op de met matjes en plasticzak beklede voorstoel laat neer ploffen. Mijn man gooit de vluchttas en luiertas in de auto en we kunnen gaan. Net vertrokken weet ik nog net mijn moeder te bereiken en een berichtje naar Monique te sturen in de hoop dat zij deze op tijd leest en de kans ziet om te komen. Het was een helse rit en ieder hobbeltje was mij te veel. Ik probeerde lief te blijven tegen mijn man maar toen hij de auto de rotonde op gooide bij de Mac in Goes heb ik wel even laten glippen dat niet alleen de hobbels maar ook die ….. bochten niet bepaald prettig waren. Het was kiezen tussen 2 kwade, of snel in het ziekenhuis zijn of de bochten met een slakken gangetje nemen. Nadat hij het laatste stuk iets kalmer had gereden kwamen we aan bij het Admiraal de Ruyter Ziekenhuis. Mijn man vroeg waar zal ik parkeren……… serieus….. wat dacht je van bij de voordeur daar waar de verloskundige me staat op te wachten met de rolstoel. Ik haast me uit de auto en probeer in de rolstoel te gaan zitten maar dit voelt niet prettig. Ik loop wel (voor zover je het lopen kan noemen). We komen bij de liften aan en de verloskundige roept nog naar de man in de lift, hou m tegen wij willen graag mee, de man liet te liftdeuren gewoon sluiten. Ik weet niet meer wat voor naam ik die man heb gegeven op dat moment, maar ik geloof niet dat het heel aardig was.


Staan was inmiddels ook geen optie meer dus ik heb gehurkt op de lift gewacht. Ik probeer zoals ik in mijn hypnobirthing cursus heb geleerd alles toe te passen om de weeën zo goed mogelijk op te vangen maar doordat er weinig pauze tussen zat kreeg ik dit niet meer voor elkaar. Eenmaal op de afdeling verloskunde aangekomen kreeg ik meteen een kamer. Ik moest verschrikkelijk nodig plassen dus ging op het toilet zitten. Hier heb ik mij ook meteen ontdaan van het teveel aan kleding. De weeën blijven heel hevig en ik wist mij gewoon geen raad meer. Ik roep schijt aan die hypnobirthing ik wil nu pijnstilling! En met die woorden verging meteen mijn droom om een badbevalling te krijgen. Ik hijs mezelf in bed op mijn zij en klamp mij vast aan de reling en de hand van mijn man. Ik krijg pijnstilling in mijn been geprikt en enige tijd daarna kan ik op mijn rug liggen en lijken de weeën minder heftig te worden. Kijk nu heb ik ineens wel wat aan de hypnobirthing. Met de woorden je kan dit, nog even, iedere wee is er 1 dichter bij de geboorte van mijn kindje en ik wil zo graag weten wat en wie je bent vind ik tussen de weeën door rust en kracht. Ik word weer opnieuw getoucheerd en zit op 5 cm ontsluiting. Jemig gaat dit zo langzaam. Inmiddels is Monique ook aangekomen, dit heb ik later gehoord want ik zat tijdens de ontsluiting weeën zo in mijn eigen wereld dat ik niet merkte wat er om mij heen gebeurde.

Van de verloskundige moest ik weer op mijn zij gaan liggen want de weeën dipte wel heel erg en op mijn zij ging het beter. Ik zelf vond het tegenovergestelde. Eenmaal weer op mijn zij kwamen de weeën weer heel hevig door, fijn……. Het enige wat ik nog kan is mijn man zijn hand vast houden en word dan ook boos als hij laat weten even naar het toilet te gaan. Zonder zijn hand lijkt alles nog veel heviger. Gelukkig blijft hij niet lang weg. Weer word ik getoucheerd en zit inmiddels al op 9 cm jemig wat gaat dit ineens snel. Om mij heen gebeurd er van alles om de komst van ons kindje goed te laten verlopen. Ik ben de weeën inmiddels beu en roep geef me maar een ruggenprik. Deze krijg ik niet, tegen de tijd dat die zou werken zou mijn kindje er al zijn. Uhu niet wetende dat het laatste randje nog 3 uur duurt. Ik kan mij nog herinneren dat er gezegd werd zo en toen was het de volgende dag. Nee echt is het al de volgende dag dit kan niet, voor mijn gevoel was het nog maar 8 uur in de avond. Mijn kindje word dus niet op de uitgerekende dag geboren maar 1 dag erna. 19-05-2019 wat een mooie datum om een kindje te krijgen.


Het is net 12 uur geweest en ik word opnieuw getoucheerd en ja hoor 10 volle cm’s ik mag gaan persen. Ik word ineens een hele andere vrouw en vind extreem veel kracht tijdens de weeën en tussendoor zodanige rust dat ik weer wat kan praten. En toen zag ik ineens Monique staan. Hee je bent er!! Ik was blij verrast dat ze er was om dit bijzondere moment vast te leggen. Achteraf hoorde ik dat ze er al een aantal uren was. Het persen ging mij heel goed af en met hulp van de mensen om mij heen probeerde ik meerdere houdingen uit. Ik hoor continue goed zo, ga zo door, je perst prima, kom op, nog even, maar ik voel dat er niets veranderd van binnen. Ik heb zelf thuis weken geoefend op de persfase met de Aniball en de druk die ik daarbij voelde had ik nu totaal niet en daardoor maak ik mij zorgen. Inmiddels krijgen we via een verloskundige te horen dat Nederland gewonnen heeft bij het songfestival. Ik dacht op dat moment ja nou en, ik lig hier te bevallen dat is een veel grotere prestatie dan een liedje zingen. Nu achteraf vind ik het wel leuk dat onze zoon is geboren op de dag dat bekend werd dat Nederland na 44 jaar weer een songfestival zegen heeft. Afijn terug naar de bevalling.


Na 2 uur persen begon ik aardig uitgeput te raken en iets in mij zei dat ik nog geen enkele vooruitgang had geboekt. Ik wordt weer getoucheerd en hoe ik pers is goed maar het hoofdje zit nog niet in het geboorte kanaal. Ze gaan oxytocine bij geven om de weeën heviger te laten worden. Hiermee hopen ze dat het hoofdje in het geboortekanaal komt en ze met behulp van de vacuümpomp ons kindje ter wereld kunnen brengen. Ik krijg nog 15 minuten om te persen hierna. Na deze 15 minuten ben ik compleet op. Ik ben dan ook al 2.5 uur volop bezig. Ik roep de woorden rol me maar weg en haal dat kind want ik voel gewoon dat er niets gebeurd. Ik wordt weer getoucheerd en ze komen tot de conclusie dat het hoofdje nog steeds niet in het geboorte kanaal zit. Meteen word er een spoedteam opgeroepen om over te gaan tot een keizersnede. Mijn grote angst is ineens werkelijkheid, ik wilde niets liever dan een natuurlijke bevalling. Ik zag mijn hele droom voorbij gaan maar op dit moment was dit de beste keus. De monitor liet ook zien dat ons kindje het niet meer naar zijn zin had. Tussen de weeën door een hartslag van 200 slagen per minuut en tijdens de weeën zakte die drastisch naar 50 slagen per minuut. Hierdoor kreeg ik flinke angst dat er iets fout zou gaan.


Ik wordt over geheveld naar een ander bed en ze zeggen dat ik vanaf nu niet meer mag persen. NIET MEER PERSEN!!!! Hoe dan????? De 7 weeën die ik heb gehad vanaf dat moment tot het moment dat de ruggenprik ging werken waren hels en niet persen was gewoon niet te doen, het gaat gewoon automatisch, mijn lichaam wilde niets liever dan ons kindje geboren laten worden.


Ik word aangesloten op alle apparatuur en alles wordt klaar gemaakt voor de operatie. Mijn man is zich aan het omkleden en komt daarna de OK binnen om plaats te nemen naast mijn hoofd. Ik heb als wens om de volledige operatie mee te kijken. Helaas mag dit niet en er wordt een doek gespannen. Ik ben wat aan het praten met de anesthesist en zie ineens dat ik het operatie vlak precies in de weerspiegeling van de lamp kan volgen hahaha, zie ik toch nog wat ze aan het doen zijn. Na wat geduw en getrek aan mijn lichaam zakt het doek, dit is het moment nu begint de voorstelling pas echt. ONS KINDJE WORDT GEBOREN!! We houden gespannen elkaars hand vast in afwachting of we een zoon of dochter krijgen. We horen een luid geschreeuw en het klinkt als muziek in onze oren maar we zien nog niets. Enkele seconden later zien we het hoofdje en na een beetje getrek komt daar onze ZOON!! we hebben een zoon!! Mijn man kan zijn tranen niet meer bedwingen en ik krijg die lach niet meer van mijn gezicht. Ze nemen onze Jan meteen mee naar de kinderarts en controleren hem. Hij is helemaal goed en mijn man mag de navelstreng doorknippen. Kort daarna ligt Jan bij mij op mijn borst en drinkt hij zijn eerste slokken al in de operatie kamer terwijl het team mijn buik aan het dicht hechten is. Wat is hij prachtig!

563 keer bekeken

Op alle reportages zijn de ALGEMENE VOORWAARDEN van toepassing. 

PRIVACYVERKLARING

© 2020 Monique Bonnema Fotografie |  kvk 66393272 | BTW NL001391064B93